Sadece Tuğba
@simplytugba123
Alis grave nil.
Yüksek Lisans
Yaşam ağırlaştırılmış müebbet hapis gibi....
21 Ekim
24 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
mayıs ayı etkinliğiEtkinlik
Resim no: 5. hizliresim.com/ZBensI
BİR FOTOĞRAFIN HİKAYESİ
Havanın yeni yeni ısındığı nisan ayından bir gün olmalıydı. Olmalıydı diyorum çünkü bizi soğuktan korusun diye giydiğimiz ceketlerimizi çıkarmıştık. Kısaca bir bahar günü diyelim. O gün her zamanki gündelik telaşımız devam ediyordu. Mahallenin bütün gençleri gibi ben de madende çalışmaya başlayalı uzun bir süre olmuştu. Bizim oraların yaşam mücadelesinin olağan akışı devam ediyordu. Genç dediysem öyle büyük büyük insanlar gelmesin aklınıza, biz yetişkin çocuklardık. Ailemizle beraber sıcak bir çorba, taze bir ekmek yemek bize tarifsiz bir sevinç yaşatırdı. Çoğumuzun babası madende çalışmaktan dolayı ya sakat kalmış ya da hayatını kaybetmişti. Bizler aynı zamanda birer abi, birer baba, birer evlattık. Ben işi yeni öğrenmiş olmama rağmen aşkla şevkle çalışırdım. Arkadaşlarım ne yapıyorsa; onları iki katını yapmaya çalışırdım. Bunu da başardığımı düşünüyorum. Çünkü beni işe alan usta başının yüzündeki memnuniyeti fark etmiştim.
Kendimi anneme kanıtlamam lazımdı. Büyük sanatçı olma hayalleri kuran oğlunun artık gerçek bir işi vardı. Üstelik eve ekmek getirmek görevini de babasından sonra üstlenmişti. Bir nevi evin direği sayılırdı.
Elimdeki fotoğrafın çekildiği gün; bahar havasından ziyade yaz gibiydi. Güneş ışıl ışıl parlıyordu. Kuşların ötüşü beni benden alıyordu. İşin bittiği günün sonunda mahallenin delikanlıları olarak toplanmıştık. Evin yoluna doğru koyulacaktık ama önce iş gününü değerlendiriyorduk. O karanlıktan ışığa çıkmanın nasıl bir duygu olduğunu size anlatamam. Yeniden doğmak gibidir. Doğanın cömertliğinin başımızı döndürmesi de cabası.
Birden bir kişi bize yaklaştı ve selam verdi. Kendini tanıttı hızlı hızlı bir şeyler söyledi. O an içinde tek anladığım gazeteci olduğuydu ve bir araya
