Kitap için ayrıca bir inceleme yazmayacaktım ama benim gibi "ödüllü bir öykü kitabı" diye beklentilere kapılanların olabileceğini düşündüm.
Sıcacık Bir Ev in yazarın ilk öykü kitabı olmasını da göz önünde bulundurarak kısa bir değerlendirme yazacağım.
Yer yer fantastik öğelerin de bulunduğu 12 öykü içeriyor kitap.
Genel olarak emeği ile geçinen insanların yaşamlarından kesitler sulmuştu. Kot taşlama işçisi, zincir hamburger çalışanı olduğu gibi "beyaz yaka" çalışanlar da vardı.
Fakat zengin - fakir ayrımını o kadar çok göze sokulmuştu ki bir süre sonra kabak tadı vermeye başladı. Bu ayrımın her öyküde işlenmesinde, hatta kitabın bunun üzerine kurgulanmasında da hiç bir sorun yok. Sorun, aynı öykünün içinde bazen açıktan bazen de araba markası vs belirterek sık sık buna başvurulması! Bu kadarına hiç gerek yoktu.
Öykü türünün olmazsa olmazı duygu altarımları da zayıftı. Karekterlerin içinde bulunduğu ruh halleri - son akşam yemeği öyküsü hariç - pek geçmedi bana.
Kadın karekterlerin yer aldığı öyküler dışında diğer öykülerdeki baş karekter hep aynı kişiydi de sanki isimleri değiştirilmişti. Yani belirgin bir karekter ayrımı yoktu. Aynı kişinin yaşamının farklı dönemlerinin ele alındığı hissi uyandırdı.
İki de biyografik romanı bulunan 
Özgür Çırak in vermek istediği sosyal mesajları, fikirleri kabaca beğensem de öykünün işlenişlerini vasat buldum.
Romanlarını bilemem ama öykülerini hem duygusal hem düşünsel açıdan doyurucu bulmadım.
Daha taze bitirdiğim 
Feyza Hepçilingirler in öykü incelemesi yaptığı kitabı 
Öyküyü Okumak da dediği gibi "öykü okumak zordur" fakat bence yazmak daha zordur!
Sıcacık Bir Ev in yazarın ilk öykü kitabı olmasını da göz önünde bulundurarak kısa bir değerlendirme yazacağım.
Yer yer fantastik öğelerin de bulunduğu 12 öykü içeriyor kitap.
Genel olarak emeği ile geçinen insanların yaşamlarından kesitler sulmuştu. Kot taşlama işçisi, zincir hamburger çalışanı olduğu gibi "beyaz yaka" çalışanlar da vardı.
Fakat zengin - fakir ayrımını o kadar çok göze sokulmuştu ki bir süre sonra kabak tadı vermeye başladı. Bu ayrımın her öyküde işlenmesinde, hatta kitabın bunun üzerine kurgulanmasında da hiç bir sorun yok. Sorun, aynı öykünün içinde bazen açıktan bazen de araba markası vs belirterek sık sık buna başvurulması! Bu kadarına hiç gerek yoktu.
Öykü türünün olmazsa olmazı duygu altarımları da zayıftı. Karekterlerin içinde bulunduğu ruh halleri - son akşam yemeği öyküsü hariç - pek geçmedi bana.
Kadın karekterlerin yer aldığı öyküler dışında diğer öykülerdeki baş karekter hep aynı kişiydi de sanki isimleri değiştirilmişti. Yani belirgin bir karekter ayrımı yoktu. Aynı kişinin yaşamının farklı dönemlerinin ele alındığı hissi uyandırdı.
İki de biyografik romanı bulunan Özgür Çırak in vermek istediği sosyal mesajları, fikirleri kabaca beğensem de öykünün işlenişlerini vasat buldum.
Romanlarını bilemem ama öykülerini hem duygusal hem düşünsel açıdan doyurucu bulmadım.
Daha taze bitirdiğim Feyza Hepçilingirler in öykü incelemesi yaptığı kitabı Öyküyü Okumak da dediği gibi "öykü okumak zordur" fakat bence yazmak daha zordur!
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.