"... sevinçten haykıracak, yataktan atlayacak, boynuna sarılacak ve beni buradan alıp götürmesi için yalvaracaktım." (Syf 105)
Özellikle hastane odasında çaresiz ve yalnız kaldığınız an duyduğunuz acı bu dünyadaki en ezik his, çaresiz beklerken bile gözler hep o kapıda. Bacaklarını yataktan sarkıtıp yürüyecek halin bile yok ama ruhun o kapıyı çoktan terk etti ve hiç burada olmadı ki hep bekledi, bekledi. Hep olduğu gibi yine onun yolunu bekledi, ama bir kez gel diyemedi. Hasta psikolojisini ve bireysel ilişkileri ilmek ilmek işlemiş sevgili yazarımız. Okurken kendimi gördüm. Tavsiyedir.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.