İlginç bir bakış açısı...Felsefe
"Tanrı varsa - ki ben olmadığına gerçekten inanıyorum- insan aklının sınırları olduğunu da bilir. Yoksulluğu, haksızlığı, açgözlülüğü, yapayalnızlığı, bütün bu karmaşayı o yaratmadı mı? Mutlaka çok iyi niyetlerle girişmiştir bu işe ama sonuçlar bir felaket. Tanrı varsa bu dünyayı erkenden terketmeyi seçen yaratıklara karşı cömert davranacaktır, hatta bizi burada vakit harcamaya zorladığı için özür bile dileyebilir."
Sayfa 20
·
30 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İnançlılar özellikle unuttukları için ahlaka dair söyledim. Yoksa "Tanrısız ahlak" da mümkündür ihtimal, her ne kadar onun da metafiziksel temelleri olsa.
Yoksulluğu tek başına ele aldığımız zaman ifade edeceği mana ile Tanrı ile birlikte ele aldığımız zaman ifade edeceği mana arasında ciddi fark var diye düşünüyorum. İnsanı etkileyen şey dış gerçeklikten ziyade o dış gerçeklik hakkında ne düşünüp ne hissetiğidir. İnançsız bir bakış açısıyla dış gerçekliği(mesela yoksulluk) yorumlayıp elde ettiği olumsuz sonuç üzerinden Tanrı hakkında çıkarımda bulunmakta bir mantık hatası var.
İnsanın ( ve doğasını elbet) eşit bir şekilde yaratılmadığı/olmadığı bariz bir gerçek. Tanrı'nın da böyle bir iddiası yok ki "vahiy" olgusu da bu doğuştan gelen fizyolojik/ekonomik/politik eşitsizlikleri dengelemeye yönelik bir iletişim davetidir. Ne kadar gercekleştiği ayrı bir durun. Ki özelde Kuran'ın nankör/zalim/cahil diye kötümcül bir dille betimlediği insanı da mevcut ve tarihsel olarak şahit olduğumuz insanlık vahşetini düşündüğümüzde ortak bir zemine oturtabiliriz. Tanrının varlığı ya da yokluğunu Coelho'nun denkleminden ne kadar çıkarırız sorusu inancın müphem kırılganlığında duruyorsa da bence inanılan "şey" ahlakî kılıyorsa (ki yoksulluk sorunsalında) meselesi daha kayda değer sanki. Teolojik olmaktan ziyade ahlakî bir iklim daha sahih kılar sanki durumu.
ℜyhn
Gönderi Sahibi
Coelho bunu ahlak yerine dine ve Tanrıya atıfta bulunarak betimlemiş olsa da nihayetinde ahlakın temelini dine dayandırırsak çok da farklı sonuç elde etmeyiz.