·250 syf.····Okunma: 23 Ağustos 2020 18:40 Hasan Ali Toptaş'ın okuduğum ilk romanı. Herkesin başına gelebilecek bir kesiti bu kadar akıcı bir biçimde romana dönüştürebilmesi Toptaş' ın yazarlık maharetine işaret. Romandaki cümleler sade, anlatım akıcı, ikiletmeden okutuyor kendini. Ancak başka yorumlarda da belirtildiği gibi bazı noktalarda farklılık oluşturmadan tekrara düşülmüş, aynılık demek daha doğru. Ankara-Denizli güzergahında nerelerden geçildiğinin her seferinde aktarılması, takip eden beyaz atın takibinin her ölümden önce neredeyse aynı şekilde anlatılması...Öte yandan, diğer romanlarına dair fikrim olmasa da bir romanda aradığım bir lezzet olan kişilerin fiziksel ve ruhi tasvirlerinin eksikliği bende bir tatminsizlik hissi yarattı. Anlatıcının eşi Seher, kardeşi Nihat gibi karakterler havada kalmış. Yalnızca belli bir işevi yerine getirmek için romana sokulmuş gibi mekanikleşiyorlar. Son olarak yol boyunca dinlenen türkülere ve icracılarına yer verilmesi harikulade. Ancak nedense bir profil sayfasında hangi tür müzikleri dinlersiniz sorusuna verilen bir yanıt gibi ard arda sıralanmış ve birkaç alıntı yapmakla yetinilmiş. Mesela Tanpınar'ın Huzur kitabını okurken adı geçen eserler romanda öyle geçiyor ki araştırmak, aynı hissiyatı yakalayabilmek için dinlemek ihtiyacı hissediyorsunuz.