Kitap geçmişte geçmesine rağmen şu geldiğimiz günde insanların pek de geliştiğini düşünmüyorum. O yüzden bu kitabı okurken halimize üzülmekten kendimi alamadım. Ancak biraz daha düşününce aslında “insan” özünün hala aynı olduğunu fark ettim, zaman ne kadar ilerlese de insanlık bu özden asla kopamıyor.
Zekamızı, zamanımızı har vurup harman savuruyoruz; sonra da iflas ediyor, bir amacımız olduğunu sandığımız hayatta kocaman bir boşlukta buluyoruz kendimizi. Düşüncelerimizi, hareketlerimizi diğer herkesinkinden önemli görüyor, adeta karşımızdakinin bizden bir kelime fazla bilmesinden korkup kulaklarımız tıkalı bir şekilde sadece konuşuyoruz. Varlığımızı o kadar önemsiyoruz ki, bütün herkesten farklı olduğumuzu düşünmekten birbirimizin adi birer kopyası olduğumuzun farkına bile varmıyoruz. İşte Ömer’in ahbaplarından yola çıkarak farkına vardığım gerçek budur.
Ömer’in de söylediği gibi, bizim bu hayatta yaptığımız fenalıkların tek sebebi bizim ahmaklığımızdır. Kendimizi düzeltemeyişimiz, kötüye meyilimiz hep tembelliğimizdendir. Biz ise içimizdeki şeytanın bizi yönettiğini sanıp kendimizi avutmaktayız sadece. İçimizdekini halletmeden dışarıya yönelip yardım eli uzatmayı deneriz ilk önce. Bu yüzden; Ömer’in Macide’yi sevdiğini sanmasının tek sebebinin de Macide’yi kendisini bu fenalıklardan çekip alabileceğini sanması, bir kurtarıcı beklemesi olduğunu düşünüyorum. Ancak yine gördük ki insana kendisinden başka kimse yardım edemez.
Sabahattin Ali’nin her eserinde olduğu gibi bu eseri hakkında da yine bir sürü cümle sıraladım ancak söylemek istediklerinin zerresine erişemediğimi biliyorum. Okumadığım diğer eserleri için de sabırsızlanıyorum.
İçimizdeki Şeytan 
Sabahattin Ali
İçimizdeki Şeytan Sabahattin Ali
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.