Cengiz Aytmatov 'un okuduğum ikinci kitabı. O kadar güzel yorumlamış ki herhalde en son 
Stefan Zweig anlatımından bu kadar haz almıştım ..kesinlikle akıcı bi üslubu var, kitaptaki karakterleri çok güzel ifade etmiş.
Kitaba Gelecek olursak romanın kahramanı 7-8 yaşlarında (İyiliğin temsilcisi )isimsiz bir çocuk. Annesi ve babası tarafından terk edildiğinden Bir orman köyünde dedesi ile beraber yaşıyor,köyde sadece 3 ev mevcut .
Çocuğun hiç arkadaşı olmadığından cansız varlıkları kendine arkadaş edinmiş. Onlarla çok güzel diyaloglar kurmuş hepsine isimler vermiş .
Hatta şey var mesela çocuğa alınan bir deri çanta,bir Dürbün ayrıca Beyaz Gemi ve Maral Ana çocuğun dünyası bunlardan ibaret.Bir çocuğun saf masum hayallerini o kadar güzel anlatmış ki hayran kaldım .
Ayrıca bunun yanın da herkese iyilik yapıp karşılık alamayan hatta hor hakir görülen bir Mümin dedesi var(pasif iyi).
Onun yanında kitapta kötülüğü temsil eden Orozkul var(çok sövdüm, lanetler yağdırdım kendisine ).
Kitabın bazı bölümlerinde güldüm, mutlu oldum ,hüzünlendim ,sövdüm.
Hatta kitabın son sahnesi çok dramatik çok duygusal bir şekilde bitti ve ben gözyaşlarımı tutamadım.
Çocuklara zaafımdan mıdır bilinmez ama TOPRAK ANA'mı bu mu derseniz ben BEYAZ GEMİ'yi çok daha fazla sevdim .
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.