Burada kendisini incelememizi bile tiksinç bulacağını söyleyerek incelememi bitirmek isterdim ama ufacık tefecik iki kelam etme niyetindeyim.
Bu durumu Bukowski’nin şu satırlarıyla da tanımlayabiliriz sanıyorum. Şöyle der okuruna “sen yalnızsın, ben de yalnızım ve iyi ki bir araya gelip acınası kederlerimizi kıyaslamıyoruz.”
İyi ki!
Sartre’ın, bizim bu kitabı okuyup, onun siyahi kadını hayal ettiği gibi, bizim de kendisini masalsılaştırmamız hoşuna gidecek. Ve bu roman geride kaldığında, onun aydınlığının azıcığının, geçmişinin üzerine düşeceğini öngörüyor Sartre. İşte o zaman, kendisinin olmasa da eserinin, siyahi kadının o şarkısı gibi, varoluşmayan, varoluşun üstünde bulunan, OLAN bir şey olduğunu ona ispatlayabileceğiz.
Şu an bunları yazarken fonda çalan şarkı ise tahmin edileceği üzere; Some of These Days - Ethel Waters :)
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.