Ah Ben'i!Edebiyat
Beni Kör Kuyularda... Hasan Ali Toptaş, gösteri toplumunun geldiği son noktayı öyle naif, öyle şiirsel bir dille anlatıyor ki insanlığın kokuşmuşluğunu tüm duyu organlarınızla algılayabiliyorsunuz. Bu da insanın canını acıtıyor.
Evet, kitap bittiğinde öylece kalakaldım, ellerim, gözlerim, ruhum acı içinde...
Lakin bu günümüzde hemen hemen her gün yaşanılanların bir parçası olduğumuz gerçeğini değiştirmiyor.
Roman, “Toplum dediğimiz olgu, aslında duyarsızlığı, ötekileştirmesi ve vahşiliğiyle gerek geçmişte gerekse günümüzde ne denli korkunç olabildiğini gösterdi/gösteriyor. “ adeta.
Toplumun bu çirkinlikleri karşısında gözyaşlarının bir işe yaramadığını ve yaramayacağını da acı bir şekilde hatırlatıyor insana zira döktüğün gözyaşları taşa dönse dahi, bu gözyaşları toplumun zevk alacağı biricik nesne haline dönüşür.
Çünkü,
“Her türlü kötülüğe karşı sessiz, kökten gelen bir kabullenişle hareketsiz, gölgesi yeryüzüne düşmüş bir kast sistemi içinde gücünü yitirmiş bir şeydir içinde bulunduğumuz bu toplum....
Başkalarının acılarına karşı sağır, eziyet çekenlere karşı kör, hakkı söyleme konusunda dilsiz olan bu “modern insan”, çevresindeki her şeyi bir ‘seyirlik’ hâline getiriyor.” Bugün geldiğimiz noktada toplumun başkalarının acılarından beslendiğini görmemek başka türlü bir körlük olsa gerek. Ve evet asıl mücadele etmemiz gereken en önemli salgın insanlığın vicdansızlığı olmalı. “Bilincini, merhametini, hassasiyetini yitirip taşlaşmış bir kalp taşıyan toplumun, acı çeken insanın hikâyesini bir seyirlik oyununa çevirmesi, işte, tüm mesele bu!” Kitap için son olarak denilebilir ki:
Hepimiz bu kör kuyunun karanlığında mahsur kaldık ve aydınlığa çıkacak bir merdivenimiz yok.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.