Tekrarlanan ve hiçbir zaman tamir edilmeyen her üzüntü, içimde bir öfke duvarı örüyor. Aynı sızıyla yeniden ve yeniden baş başa kalınca, gönül ağrısı hafiflemiyor; insanın içi herkese, her şeye küsmek istiyor…ama küsmeye hakkı yok. Garip bir hâl.
Çiçek durağına, mayın tarlası seçen gönül arsızı, yarası sen yarasından şikayet eden yine sen, kaç birinden bin içerirsin, dilim gönlüme razı eyle küfrüm edebime yas tutar sen yine gönlünü eyle. Neek