Merak ediyorum; insanlar hayatın en sert darbelerini alıp yine de nasıl ayakta kalabiliyor, nasıl güçlü durabiliyor? Ben bazen biraz hüzünlenince bile güçten düşüyorum. Resmen kolum kalkmıyor, sesim kısılıyor, içimdeki bütün enerjiyi biri çekip almış gibi oluyor..
Siz üzüntünüzü nereye koyuyorsunuz da hayatınıza bu kadar yer bırakabiliyorsunuz? Acı geldiğinde onu yalnızca ruhunuzda nasıl tutabiliyorsunuz? Nasıl ya nasıll?
“Umut, aceleci ve apansız hayat deresinin üstüne atılmış gökkuşağıdır, köpükler onu yüzlerce kez yutar ama o hep yeniden belirir. Dereyi, tam da yabani yabani, tehlikeli tehlikeli çağıldadığı yerde, o narin ve güzel atılganlığıyla sürekli aşar.”
Kırılganlıkla eğilip bükülmüş her hayat biçimi gibi hüzün de yalnızlık, terk ediliş, ilgisizlik ve kayıtsızlıkla kolaylıkla yara alır ve bu yaralar her zaman kapanmaz.