Kimi zaman hızlı, kimi zaman yavaş bir şeyler akıyor içimde: Dokunmuyorum, bırakıyorum gitsin. Sözcüklere bağlanamadığım için düşüncelerim çoğu zaman karma karışık. Belirsiz ve hoş şekiller halinde belirip sonra kayboluyorlar, hemen unutuyorum onları.
Korkuyordum doğrusu. Bu korkunun nedeni hayatımın serüvenli, zengin ve değerli olması değil. Ortaya çıkacak olandan, onun beni avucunun içine almasından, (kim bilir nereye?) sürüklemesinden korkuyorum.