Gözün inandığı yokluk, gönlün inandığı sonsuzluk...
Göz, gördüğüne kanar; perde çekilince bitti sanır.
Gönül, hissettiğine tutunur; mesafe girse de "burada" der.
Göz için vedalar son noktadır,
Gönül için virgül bile değildir.
Biri kaybolanı arar,
Diğeri zaten içinde yaşatır.
Göz, görmek için ışığa muhtaçtır;
Gönül, en koyu karanlıkta bile kendi nuruyla yolunu bulur.
Göz baktığı şeyin dışını seçer, kabuğa takılır;
Gönül ise öze sızar, gizli olanı okur.
Gözün menzili ufka kadardır,
Gönlün menzili duaya kadar uzar.
Göz zamana yenilir, yaşlanır ve solar;
Gönül zamanı da mekânı da aşar, hep taze kalır.
O yüzden göz yorulur, vazgeçer.
Gönül ise inandığı şeyi sonsuz kılar.
___ /Güven Taşdemir