Şiir okumak bana zor geliyor ya da zor gelmekten öte biraz fazla düşündürüyor, dizeler kafamda uçuşuyor farklı alemlere sürüklüyor kâh yakın tarihte çok yakınında kendi içimde kâh uzaklara dalıyor kendimi pişmanlıklar içerisinde, mazlumlar diyarında göz yaşı olarak buluyorum ya da bulamıyorum. Ne zaman buldum ki kendimi. Bir mısrada bulmuş olabilirim ya da.
Şiir; bazen iyi bir eleştirmen. Gerçekleri öyle bir anlatır ki yüzüne çarpınca zamanın sarhoşluğudan silkinip kurtulursun. Acı acı bakarsın sonra.. belki hiçbir şey diyemezsin kalırsın öylece.
"Şiir insandaki şuur derecesini yükselttiği oranda insana bir sey katar ve bizi kelimelerle ifade edilemeyen hakikat noktasına getirir ve orada bırakır." diyor kıymetli bir ağabeyimiz ve güzel tanımlıyor.
İşte bu yüzden kanaatimce şiir kitabını okudun mu kapatılıp rafa konmamalı okunmalı tekrar sadece bu kitap için söylemiyorum her şiir içinde söylemiyorum.
Bu kitaba gelirsek; güldüm, düşündüm, kaybettim kendimi bazen yaşanmışlıklarla ve de hala yaşıyor olanlarla. Bazen bir yerde çakılı kalırsınız okur okur ve okursunuz sonra sadece susarsınız.