Gizem
@gulbeseeker
Kitap “Seversin, kavuşamazsan aşk olur.” sözünü anlatmış resmen. Münire’nin gençliğini heba ederek yıllar yılı kafasında kurduğu Cemil Bey’e aşık olması ve yıllar sonra onu gördüğünde “Bu benim aşık olduğum Cemil Bey değil.” demesi… Biz de bu son cümleyle yitip giden bir hayatı okuduk. Uzun zamandır hiçbir kitap böyle içine çekmemişti beni. Yakup Kadri’nin üslubu çok akıcı olduğu için su gibi akıyor kitap. Mutlaka tavsiye ederimm
Bugün 3+ yaş üstü çocuklara okuyabileceğiniz "Ortadoğu toplumlarında kadın olma" temalı harika bir kitap önerisiyle geldim. Hikayedeki küçük kız çevresindeki insanları mutlu etmek için sürekli kendinden bir şeyler vermeye alışmış, "Ben kimim?" sorusunu bir kez olsun sormamış, en sevdiği eşyalarını bile sürekli çevresindekilerle paylaşmaya alışmış bir kız. Bizim toplumumuzda bu model sürekli övüldüğü, fedakar anne modeli öne çıkarıldığı için aslında toplumdaki çoğu kadın da kendinden sürekli taviz vererek, sadece etrafındakileri mutlu etmek için yaşıyor ve bunun aslında olması gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Ama bir süre sonra kendi içindeki ışık da sönünce ne çevresindekileri ne de kendini mutlu edebiliyor. Kitapta da çocuğun yaşına uygun bu konu çok güzel anlatılmış, ben okurken çok keyif aldım. Öğrencilerime de okumayı düşünüyorum, zaten kısacık bir kitap yarım saatinizi almaz :)
Resmi tarihten ziyade sosyal tarihle ilgilenenlerin hoşuna gideceği bir kitap olmuş. Ben de sosyal tarihi daha çok sevdiğimden bana hitap etti diyebilirim ama yine de öyle çok büyük beklentilerle başlamayın. Normal sürükleyici bir hikaye tadında. Osmanlıda halk arasında televizyon dizilerinin, romanların yerini neler tutuyormuş, insanlar haftalar aylar boyunca hangi hikayeleri dinlemek için bekliyormuş bunları merak ediyorsanız okuyabilirsiniz. Ayrıca halkın günlük yaşamına ve özellikle aşkı yaşayış tarzlarına dair izleri görmek için de okunabilir. Reşad Ekrem Koçu meddah hikaylerini kendi üslubuyla birleştirmiş ve halkın dinlediği bu meddah hikayelerini kendi dilinden anlatmış. İçinde realist halk hikayeleri de var haliyle IV. Murat da hikayelerin içinde. Ben bazı hikayeleri okurken özellikle çok zevk aldım ama illaki okunmalı mı diyorsanız okumazsanız çok da bir şey kaybetmezsiniz diyorum :)
Tolstoy’u özellikle İtiraflarım kitabıyla birlikte sevmeye başlamıştım. Bana Dostoyevski ve çağdaşı olan diğer Rus yazarlarının aksine her zaman derin bir adam gibi gelmiştir. İtiraflarım kitabında sık sık zihnimden geçenleri kendisinin yazıya dökmüş olduğunu görünce bazı sancılarımın bir tek bana özgü olmadığını, yüzyıllar öncesinde biriyle tıpatıp aynı şeyleri hissetmiş olmak beni kendisine özel bir ilgiyle bağlamıştı. Tolstoy ömrü boyunca hayatı anlamlandırmaya çalışmış bir adam. Çevresindekiler gibi hiçbir şeyi sorgulamadan öylesine yaşayıp gitmemiş. O yüzden bu kitaptan da beklentim büyüktü fakat itiraf etmeliyim ki beni çok hayal kırıklığına uğrattı. Çeviriden midir, belki benim yanlış bir zamanda okumamdan mıdır bilmiyorum, hiç içine çekmedi. Kitap genel olarak pozitif bilimcilerin -ve biraz da farisiyenlerin- hayat anlayışını eleştiriyor ve hayatı "akli vicdan, şahsi benlik" kavramları üzerinden anlatmaya çalışıyor. Ayrıca insan hayatındaki çelişkileri ve insanların bu çelişkileri düşünmeden yaşayıp gitmesi gibi konuları anlatıyor. Başka zaman başka bir yayınevinden okumayı düşünüyorum, (bunu kaktüs yayınevinden okudum.) sizin de bu kitabı okumamı önerdiğiniz bir yayınevi varsa önerirseniz çok memnun olurum
Uzun zamandır okumak istediğim kitabı çok şükür bugün bitirdim. Yazarı 2 yıla yakındır tanıyorum ve benim fikir dünyamı şekillendirmesinde çok büyük katkısı olduğu için ayrı bir sevgi ve saygı besliyorum. :) Kitabı okurken sanki yazar karşınızdaymış, delilleri tartışıyormuş gibi hissediyorsunuz. Kitap genel olarak dini hiç bilmeyen birine de hitap edecek düzeyde yazılmış. Ayrıca "İnancın kendisi irrasyoneldir, inanıyorsan mantık arama." gibi klasik Tr ateisti söylemler sizi etkiliyorsa bu kitabı okurken zaten ne kadar boş bir söylem olduğunu anlayacaksınız. Hz. Muhammed'in gerçekten peygamber olduğunu -yani temelde İslam'ın gerçek olduğunu- akli delillerle haber felsefesi yaparak ispatlıyor kitap. İslam'a inanıyorum ama bir nedeni yok, inançta mantık aranmaz gibi felsefeden de bihaber söylemler İslam'ın ruhuna da uygun değil zaten.
Hemen kitabın konusuna geleyim: Kitap aslında çok temel bir düzeyde "Neden İslam?" sorusuna cevap veriyor. Ve bu soruyu da Hz. Muhammed (sav) üzerinden temellendiriyor. (Herkesin İslam'a inanma delilleri
farklıdır kimi bilimsel mucize ayetlerine inanır vs. Bu kitap peygamber üzerinden ispat yoluna gidiyor.) Ayrıca kitaptaki tarihi alıntılar, gayrimüslim kitleden gelebilecek itirazlar üzerine oryantalistlerden yapılmış. Kaldı ki Müslümanlar arasında bile hadisleri reddedenler olduğu için kitapta çok fazla hadis ve İslam külliyatındaki bilgiler de kullanılmamış. Yabancı tarihçilerden nakiller yapılmış. (Daha güvenilir olduğu için değil muhattap alınan kitle ile alakalı diye de açıklama yapmış yazar.) Eminim ki hadisler kullanılsaydı birçok delil daha getirilebilirdi.
Neyse içeriğe gelecek olursam kitabın büyük bir kısmı şu soru üzerinden gidiyor: 610 yılında bir şahıs (Hz. Muhammed sav) 40 yaşındayken ortaya çıkıp "Bir melek benimle
