Gül Baysal
@gulbysll
İnsan yalnızlıkla kuşatılmışsa ve sadece kendi kalbinin vuruşlarını duyuyorsa, kibir aynasının tüm sırrı düştüğünde, ölüme yaklaştığımızda ve onun hazin kucağında beşikteymiş gibi sallanırken, kendimizi, dostlarımızla düşmanlarımızı, mezarın puslu barışçıllığının içinden gördüğümüzde— bu anlarda, hatalı adımlarımız hakkında kendimize yalan söylemeyiz.
Hiç değilse bir anlığına kendi hayatımdan kaçmam lazımdı, silikliği yenilir yutulur gibi değildi, çürümeden önce hiç değilse son bir kez, bir fikir, bir tutku, bir aşkla kendimden geçmem lazımdı, içimde veya çevremde bir şeyleri kırmak, isyan etmek, yükseklere çıkmak gerekliydi—peşinden düşüş gelse bile.
İnsan aynı anda kendinden, insanlardan, Tanrıda’dan ve dünyadan kaçamıyor. Ne kadar saklanırsa saklansın, hep oyunda kalıyor. Her hareketi bir yerlerde ölçülüp tartılıyor.
Ama özneyle nesnenin anlaşması mümkün. Şayet bunu zamanında bilip anlasaydım, sabırla doğru anı bekler ve nafile sorularla kendimi hırpalamazdım.
Doğru an her hayatta gelir, sadece tanımak gerek! İnsanlarla ve evrenle ilelebet bütünleşecek miyiz yoksa bir gölgenin kayıp gölgesine mi dönüşeceğiz sorusunun sadece bize bağlı olduğu o anı kaçırmamak gerek!
Figuranlıktan çıkıp, monoloğumuzu geri alınmaz şekilde okuyabildiğimiz ve rolümüzü hakkını vererek oynayabildiğimiz o vakti ıskalamamak gerek!