Gülce Irmak
@gulceei
Reklam
Alışmak
“Her şeye alışmışım yaşamaktan yana,
Sefaya, cefaya, ölene, doğana,
Kuş cıvıltısına, insan hıçkırığına.
Alışmış kimimiz yalnayak yürümeye,
Kimimiz kuru ekmeğe;
Göğüs germeye, sabretmeye.
Alışmışız yaşayıp gitmeye…”
BİZ,İNSANLAR
“Allahım! Bizler, dünyanı dolduranlar.
Gülen, ağlayan, türlü türlü konuşan.
Birbirini yemek için boğuşan
Biz, insanlar…
Dudaklarının ucunda yalanları,
Damarlarında kan, etlerinde şehvet.
Kin, garez, hırs, hiddet…
Allahım! Sen yaratmadın insanları.”
“O”NSUZ
“Ah, işte duyuyorum mesut günler içinden,
Sana “Sevimli yüzün asla solmasın” diyen,
Bütün adınla dolu o coşkun şarkıları…
– Sen öldüğün için mi şimdi bayraklar yarı!
Görüyorum, ilk defa seni gördüğüm günü:
Altından, alkışlarla geçiyorsun bir takın.
O gün bana gelmişti babamdan daha yakın.
Meğer duyacakmışım bir sabah öldüğünü!
Meğer görecekmişiz bir sabah gidişini.
İstanbul’un önünden son defa geçişini…
Bizler seninle nasıl, ne kadar beraberdik,
Bizler ki az sıkılsak, “O başımızda,” derdik.
Nasıl yok bileceğiz o güzel güneş yüzü?
Ana, baba, değil bu, bizler Ata öksüzü…
Tatmadık, bilmiyoruz bu bambaşka yarayı,
Öğret bize, ya Rabbim, ah “O”nsuz yaşamayı…”
“Efendiler, bir insan ve insanlardan bir araya getirilmiş bir sosyal topluluk ölmeye karar verirse yaşamak için, mutlaka yaşar.Fakat ölmeye çalışanlar ve ölümden kaçanlar, yaşamak için mutlaka ölürler. Ölümün yalnız maddi olması bahis konusu değildir. Manen dahi ölünür.”
Sayfa 26
Reklam