Bir gün dairede, bir yurttaşta bulunabilecek en büyük erdemin ne olduğu üzerine konuşuluyordu. Yevstafiy İvanoviç "para kazanmaktır," dedi. Bunu şakadan söylüyorlardı kuşkusuz. Şaka olduğunu biliyordum. Ama bu sözden alınacak bir ders vardı: İnsan başkasına yük olmadan yaşamalıdır! Benim kimseye yük olduğum yok! Yiyecek bir lokma ekmeğim var. Gerçi yavandır, bazen de bayat. Ama alın teriyle, dürüstçe kazanılmıştır. Elden ne gelir!
Anı tatlı da acı da olsa her zaman ıstırap verir insana. Ama tatlıdır bu ıstırap. Kalp acı çekmeye, ezilmeye, sıkışmaya, kederlenmeye başladığında anılar onu, gündüzün sıcağında kavrulmuş cılız, zavallı bir çiçeği akşam seriniliğinde çiy tanelerinin canlandırdığı gibi canlandırır.