Tekâmülde belli bir seviyeye ulaşabilmiş ve daha da ilerleyebilecek herkes gibi, kendi korkusundan yeniden doğdu Numi, deneyimleyerek... üzerine giderek... vazgeçmeyerek. Düşünerek, analiz ederek, saplanıp kalmayarak... fark ederek. Ama doğumlar her zaman çok sancılıydı.
Asla, dokunduğu yerde iz bırakan, istenmezliğin her halini barındıran ne keskin bir kelimeydi. O kadar keskindi ki, kelimeler maddeye dönüşse “asla” ancak jilet olabilirdi.