Ayşegül Kandemir
@gulkandemr
40 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Kaybolmuş, tutunamamış hepimiz gibi birisi emekli öğretmen Coşkun. Duygularımızın bir nevi tercümanı, arayışta, boşlukta, kısacık ömründe upuzun bir yolculukta… Bir solukta okunacak kendimizden bir parça bulacağımız, pişmanlıklarımıza ve arayışlarımıza ayna tutacak bir eser. Ve beni en çok etkileyen şu cümleyi de eklemek istiyorum. “İnsan dev gibi bir mezar taşının yanından geçiyor da, bana mısın demiyor.” Hepimiz gördüklerimizin körüyüz maalesef.
Bu kitap bana benim en acı yönümü gösterdi.Her şey için pişman olan ama hiçbir şey için çabalamayan yanımı.Her şeyi gönlümüzce yaşamayıp pişmanlıklarımızın denizinde yüzsekte çabalarla çoğu şeyi mümkün kılmanın, mutlu yaşamın aslında yaşayamadıklarımız değil de elimizde olan yaşamın olduğunu öğretti. İnsanın pişman olsa da ders çıkaran bir varlık olması gerektiğini ve pişmanlıklarını yapabileceği en iyi şekilde telafi edebileceğinin farkına vardırdı.Şuan ki halinle başka bir yaşama da gitsen sen aynı sensen eğer yaşamın değişmesinin bir önemi olmadığını anlattı.Ve eğer bir değişim istiyorsan değişimi kendinde yapmaya başlamayı ince ince işledi.
Altıncı Koğuş kitabı okur okumaz kendimi kahramanın yerine koyabildiğim bir kitaptı.Bir anda ruh halimi kendi ruh haliyle harmanladı.Ve kendimi bir hastanede yalnız ve yakalanma korkusu yaşarken bulmamı sağladı.Duyguları geçirme konusunda harika bir anlatımı vardı.Herkesin bir kez okumasını şiddetle tavsiye ediyorum.Ve her insan bulunduğu ortamda eğer herkesin görüşünü benimsemeyip farklı görüşler benimser ve bunu yansıtırsa başkaları tarafından deli ilan edilir.Her ne kadar deli olmadığınızı bilseniz de deli olduğunuza ikna edilirsiniz.
