Yaşamın zirvesini simgeleyen bir esriklik hâli vardır;yaşam bunun ötesine geçemez. İşte yaşamak öyle bir çelişkidir ki,bu esriklik en canlı hissettiğimiz anda gelir ama hayatta olduğunuzu bize tamamen unutturur. Bu esriklik, bu yaşadığını unutuş, bu kendinden geçme, gözü kara,bu cehenneme dönüş, kim yaşamadı ki...
Bahçe denince bizim aklımıza ne gelir? Çiçekler,kuşlar,ağaçlar, çocuklar yahut çocuk gibi insanlar,değil mi? Burada ne çiçekler ne kuşlar ne de ağaçlar vardı.