Doğum günü
Doğum günümü kutlamayı o kadar çok severdim ki, en çok ben doğdum sanırdınız. En az benim doğduğumu anladığımda, doğum günlerimi kutlamak ızdıraba dönüştü. Doğduğun günü anlamlandıran zihinden uzaklaşmak sıradanlıktan kurtulmak sandım en başlarda ama herkesleşmenin verdiği farkındalıksız mutluluğun hayatı yaşanabilir kıldığını yeni öğrendim. Keşke, en çok ben doğmuş olsaydım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hisler
Yaşarken yıpranmakla, yıpranarak yaşamak arasında kalmış bir kızla tanıştım bugün, yaşanmışlıklarına rağmen gördüğü her şeyden bir güzellik çıkarmayı nasıl başarıyordu anlam veremedim ama o kuşlara nasıl umutla bakıyordu görmeliydiniz. Bir gün onlar gibi uçacağını mı düşündü, yoksa içindeki umudun sonsuza kadar süreceğini mi sandı o an, bilemem. Tek bildiğim ikisinin de imkansız olmasıydı. Çekinmedim sordum, “insan gözlerindeki bu ışığı nasıl olur da kaybetmez?” Rahatça açıkladı; “ gözlerini umuttan başka bir şeyle doldurmazsan, umutla bakmak zorunda kalırsın, bu umut fanusunun içinde yaşarsan uçmasan bile bunu hissedersin ve bazen yapmak istediklerini hissedebilmek, yapmış olup hissedememekten iyidir” dedi. Bana pek gerçekçi gelmediğini söyleyince; “ Sen hayatı olduğu gibi kabul etmiş biri olarak beni yıpranmış gördün, bense bu dünyada yaşanabilecek en güzel hayatı yaşadığımı düşünüyordum. Ben gözlerimde bu ışıkla ölmek isterim, varsın her şey bir rüya olsun.
Uzun bir süre arabaları izledim. Ân’ı anlatıyordu, ömrün nasıl geçtiğini. Bir süre sonra anladım. Ne kadar ilerlediğini düşünsen de başta ve sonda olmak çokta bir şey farkettirmiyordu.