Seza Hanım Ve Kedileri
Dilara Ayşe Akdeniz
“Ey görklü yağmur, ne olur yağmayı bırak.
.
Kalem, kılıçtan keskin ve yıkıcıdır. Bunu da kendi kendi kalemimle
ağırlaşmış kalbimden öğrendim.”
Her öykü bir geçitti. Tam Tanpınar’ın dediği gibi “uyandım, uyanıyorum. Zihnin oyunu bitti. Şimdi kendi kapımdayım. Biraz sonra içeriye, oradan da dünyaya gireceğim.” Her karakter kendi kapısına
döndü. Bu dönüş bir yuvaya kavuşma neşesi değil başka bir hayatın olabileceğine ait hayal kırıklıydı. Anlatıdaki bu yolculuk önce hayal kurdurdu, yaşadı, bazıları yaşlandı, direndi ve sesler tükendi. Her şeyin bir sonu vardı, öyküler bitti. Başka bir hayatta, ruhta devam
etmesi ve tecelli etmesi umuduydu belki sonsuz olurlar. Ormanda ölüm yokmuş belki uluçınar ölmez, zaman sarmalında yine ve yeniden salınırız öykümüzün içerisinde ya da kendi gülşiir ülkemizi inşa ederiz. Ki o Gülşiir öyküsü, yön kaybetmişlere yazılmış sanki.
Şiire gazele diyor şarkıda evet tam o gönül verenlere, kendini kelimelere kaptırdıktan sonra gönlü nerede bilmeyenlere.
“keşke kendi elime ayağıma dolanmasam” keşke her an telafinin mümkün olduğunu unutmasak. Hata insana mahsus. Aciziz. Cennetten
kovulanız ama bir yandan da telafisi için fırsat verileniz. Kendimizle yüzleştik. Hiç unutulmaması gereken budur. Anda kalmak hep
hatırlamak ve yürümekti.
“insanın yazdıkları yaşayacaklarına gebeymiş, bunu da bir huş
ağacının altında gün batarken öğrendi.
.
Her uyunış kendi derinliğimizden yukarı doğru uzanmış bir sıçrayıştır. Şiddetle düşerken öğrendim.”
Aklımızla başımız belada. Akletmek kalbe atfediliyor. Kalbimiz yorgun. Yeniden öyküye sığınıp hikayenin geçitten önceki kısmına
hayran oluyorum, hayal kuruyorum. Gerçek hayata dönmeden evvel asıl hikaye orada yaşanıyor. Acıya, hüzne ve masala doyuruyor içimdeki beni. Bittiğinde
AHMET ERHAN-BURADA GÖMÜLÜDÜR (1. Cilt)Şiir
Puan vermedi·576 syf.·
2022 3. kitabı
Ahmet Erhan'ın dili, üslubu gayet açık ve anlaşılır. Şiirlerinde daha çok portakal çiçeği, portakal ağacı ve alkol motifleri belirgin. Kitabın altını çizmeye kıyamadığım için birçok şiirde beğendiğim dizeleri küçük not kağıtlarına yazdım ve bulundukları sayfalara ataçla sabitledim. Beğenmediğim tek bir şiiri bile olmadı ancak en çok beğendiğim ve kendini diğerlerinden ayıran şiiri Gülşiir oldu. YouTube'da Eser Gökay'ın seslendirmesi ile Gülşiiri dinlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Ayrıca şiir severlerin bu kitabı hâlâ okumadılarsa okumalarını tavsiye ediyorum.
“Adı Ahmet Erhan konulan bir yaşam karikatürü”·576 syf.··
10/10
Beğendi
·2020 15. kitabı
·68 günde okudu
·Okunma: 06 Nisan 2020 02:03
·Kendinden şöyle bahseder: “Sekiz Şubat Bindokuzyüzellisekiz. Doğum nedeni:
Bilinmiyor. Ülkesi: Akdeniz.”
Ahmet Erhan'ı ilk “Üstüne titrediğim her şeyi yitirmeyi öğrendim çoktan” dizesiyle tanıdım. Bundan çok zaman sonra okuyup bayılacağım “Gülşiir” şiirinde geçiyormuş, bunu da çok sonra öğrendim. Bu şiirle sevdim ilk.
“Burada Gömülüdür 1. Cilt” şairin bütün şiirlerinin toplandığı iki kitaptan ilki. Kitap 576 sayfadan oluşuyor. Normalde kalın diyebileceğim bir kitap. Ama hiç bitmesin istedim. Ben onun şiirlerinin güzelliğini nasıl anlatayım ki! Okuduğum her yeni şiirde daha da çok sevdim. Bir şiir kitabının içindeki tüm şiirlerin mükemmel olması imkansızdır bence. Ama bu kitaptaki neredeyse her şiir mükemmeldi, anlamlıydı, hüzünlüydü, insanın yüreğine dokunuyordu. Bu yüzden okudukça daha da hayran oldum Ahmet Erhan'a, şiirine.
Ahmet Erhan şiirlerinde “ölüm”den öyle çok bahseder ki, ama neredeyse her şiirinde. 1981'de “Alacakaranlıktaki Ülke” şiir kitabı ile daha 23 yaşındayken 'Behçet Necatigil Şiir Ödülü'nün sahibi olmuştur. Tören esnasında törende bulunan Edip Cansever ona, “Evlat ne çok bahsetmişsin, daha gençsin oysa, kimden öğrendin ölümü...” demiştir. “Burada Gömülüdür”, 'Alacakaranlıktaki Ülke' kitabındaki yine aynı isimli şiirle başlar. Çok uzun bir şiirdir. Ölümden o kadar çok bahseder ki; silah sesleri hiç susmaz, halk tedirgin, evlerin perdeleri hep örtük, kapılar sürgülüdür. 'Alacakaranlıktaki Ülke' aslında Türkiye'dir ve Türkiye acılı bir ülkedir. Çünkü bu şiirin yazıldığı yıllar tam da ülkenin en sancılı dönemlerinden biridir.
Ahmet Erhan'ın ölümden bu kadar çok bahsetmesi elbette boşuna değildi. Aklı hep yitip giden dostlarındaydı. Bir şiirinde “acım, beni bir gün boğabilir” der. Dostlarının yanı başında ecelsiz ölümleri karşısında çaresiz kalmıştı,