İnsan-hayvanların ellerinden de hazzetmiyordu zaten. Şüpheleniyordu onlardan. Ara sıra et verdikleri doğru olsa da daha çok acı veriyorlardı. Eller uzak durulması gereken şeylerdi. Taş fırlatıyor, sopa değnek ve kırbaç tutuyor, tokat ve şamar atıyor, ona dokundukları zamanlarda ise kurnazca çimdik atarak, kıvırıp bükerek canını acıtıyorlardı.
İçinde yaşadığı dünyayı hayli etraflıca tanımıştı artık. Bakış açısı kasvetli ve maddiyatçıydı. Dünya merhametsiz ve nezaketsiz görünüyordu gözüne, sıcaktan yoksun, içinde okşamalara, sevgi gösterilerine ve tatlı coşkunluklara yer olmayan bir dünyaydı bu.
İnsanın ateşinin yanında oturmak ve onun hükmü altına girmek kendi seçimiydi.
Kendisinden beklenen itaatti, kesin ve sarsılmaz itaat. Karşılığında dayaktan kurtuluyordu ve varlığına tahammül ediliyordu.
… çünkü yalnız olmaktansa bir başkasına yaslanmak daha kolaydır.