Özgürce gezmek, koşmak ve yatmak vardı onun kanında ve burada bu ihlal ediliyordu.
Yavru, eğer insan gibi düşünüyor olsaydı yaşamı doymak bilmez bir iştah şeklinde tanımlar; dünyayı da kör ve şaşkın iştahların vahşet ve kargaşa içinde birbirini kovaladığı, birbirini avladığı ve birbirini yediği bir yer, şansın hüküm sürdüğü, merhametsiz, plansız ve sonsuz bir oburluk ve katliam karmaşası olarak özetleyebilirdi.
Yaşamın amacı “et”ti. Yaşamın kendisi “et”ti. Yaşam, yaşamın üstünden geçiniyordu. Yiyenler var yenenler vardı. Yasa da şuydu: Ye, yoksa seni yerler.
Ölüm onun için acıların en büyüğüydü. “Bilinmeyen”in özü, ta kendisi, “bilinmeyen”in tüm dehşetlerinin toplamıydı.
… çünkü yaşam ancak yapmak için donatılmış olduğu şeyi sonuna dek yaptığında zirveye ulaşır.