Goethe'ye göre insanın asıl düşmanı dış dünya değil, içindeki erteleme alışkanlığıdır. İslam'da "nefs" diye tarif edilen şey, onda konforla maskelenmiş bir zincire dönüşür. İnsan çoğu zaman kötülükle değil,
rahatlıkla sınanır. Çünkü rahatlık günah gibi görünmez; ama insanı olması gereken kişiden uzaklaştırır. İnsan, doğruyu gördüğü hâlde yerinde kalmayı seçiyorsa, bu cehalet değil bilinçli bir kaçıştır. Ve bu, en ağır sorumluluktur. Belki de bu yüzden Goethe,
hakikati Doğu'da aradı. Çünkü orada insanın iç mücadelesi, kader değil tercih olarak okunuyordu..