Gece olunca aklıma gelir eski anılar,
Sessizliğin içinden yürüyüp gelirler.
Sahilde ateşin başındaki o uzun sohbetler,
Dumanı göğe karışan cümlelerimiz…
Yıldızlara bakıp isim verirdik,
Sanki gökyüzü bize aitmiş gibi.
Birine sen derdim,
Birine ben,
En parlak olanı ise
Biz olurdu.
Dalgalar usul usul vururdu kıyıya,
Zamanı sayar gibi.
Ama biz bilmezdik geçişini,
Bilmek de istemezdik zaten.
Gecenin gündüz oluşunu
Hiç istemezdik o zaman,
Sabah bir ayrılık gibi gelirdi,
Güneş bir hüzün gibi doğardı içimize.
Şimdi o yıldızlar hâlâ yerinde,
Deniz aynı deniz,
Gece yine uzun…
Ama biz yokuz.
Ateş sönmüş çoktan,
Küller bile dağılmış.
Sohbetimiz rüzgâra karışmış,