Pencereme bir kar tanesi düştü sevgilim,
Senden özlem getirmiş bana,
Hasreti üşümüş belli,
Titriyordu camın kenarında.
Bilmiyordu ki özlemekten öteydi sana olan duygularım,
Aşktan da öteydi seni sevmek.
Bir adı vardı belki bu hissin
Ama hiçbir dilde karşılığı yoktu.
Aldım kar tanesini avucuma,
Seni anlattım ona uzun uzun.
Gözlerin dedim,
İnsanı kendine inandıran o sessiz mucize.
Kalbini anlattım sonra,
Sığmayan ama saklayan,
Yoran ama vazgeçirmeyen.
Dinledikçe eridi kar tanesi,
Aşkın sıcaklığını taşıyamadı.
“Bu sevgi fazla” dedi bana,
“Bir insana bu kadar sevilmek ağır gelir.”
Ben sustum,
Çünkü seni anlatırken