asya
@gunebakanmisim
Tanrıyı bilmeseydim tapardım Türklüğüme. (Y)
72 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Kitabı okurken bir masal okuyor gibi okuyabilirsiniz ama benim gibi meraklı ve araştırmacı biriyseniz bu dans hastalığını çoktan araştırmışsınızdır.
Aslında dans etmek normal gelse de, korkutucu ve bir o kadar da ilginç olan kısım bunun bir hastalık olması ve insanların ayakları kanayana kadar hatta ölene kadar dans etmeleri.. Günümüzde 'Huntington Hastalığı' olarak biliniyormuş. Ama hala hastalığın nedenini bilen yok.. 1518 yılından bu yana bir çok fikir yürütülmüş ama nafile..
İşte bizler bu kitapta bu ilginç olayı Frau ve Herr ile okuyoruz. Hem onların aşklarını hem bu cılgın dans hastalığını.. Spoiler vermek de istemiyorum çok ama son bir kaç sayfa beni şok etti. Hiç beklemiyordum.. Okuduktan sonra bi afalladım hatta. Olaylar gözümde canlandı tekrar..
Kitabı bir iki günde rahatlıkla okuyabilir bitirebilirsiniz. Hikaye oldukça güzel ve merak uyandırıcı diyebilirim rahatlıkla. Betimlemeleri, tasvirleri oldukça güzeldi. Ama kitap geçmiş zaman içinde geniş zaman olarak yazılmış olsaydı daha akıcı olurdu diye düşünüyorum. Bazen bazı cümleleri okurken akıcılığını koruyamadığını sezdim. Kısaca dilini çok beğenemedim malesef.. Ve bu bir miktar beni üzdü. Çünkü harika bir Orta çağ yolculuğu yaptım. Keyifle okudum. İyiki okudum.
Reklam
öncelikle kitabın içeriğini değil neden okumanız gerektiğini, neden bu kitabı sevdiğimi dile getirmek istiyorum. Ben bu kitabı okurken hep Atatürk döneminde yaşasaydım eğer benim hayatım nasıl olurdu diye düşündüm. Ben milli mücadele için neler yapardım. Neleri feda ederdim? Ülkem için. Vatanım için. Türk milleti için... Ya da ben simdi sizlere sorayım. Siz neler feda edebilirdiniz? Ve şunu söylemeliyim ki ilerde çocuklarıma anlatmak istediğim okumak okutmak istediğim kitaplardan biri. Çünkü geçmişini, bu ülke için nelerin feda edildiğini, hangi zorluklarla bu ülkenin kurulduğunu bilmelerini isterim. Okusunlar, öğrensinler ki bu vatan nelerden feda edilerek kazanıldı kuruldu. İşte kitapta bize anlatılan bir ailenin hikayesi.. Gülter in hikayesi.
Kitapla ilgili bir diğer husus şu ki, kitap tamamen olay odaklı. Duygulara ağırlık verilmemiş ama ben bazı yerlerde bazı duyguları çok baskın hissettim. Yinede fazlasına yok demezdim. Orhanın ölümü, vatansız kalma korkusunu daha derinden hissederek okumak güzel olabilirdi. Betimlemeler, ruhsal tasvirler ile kitap harikulade olur. Ama yazarımız neyse ki ikinci kitabı basıyor şuanda :)
Okumaya başladığınızda ilk sayfa sizi bir sır ile karşılıyor. Kitap boyunca içinizde tutacagınız sır.. Sonuna kadar heyecanla olayları okuyorsunuz. Bazen mutlu bazen 'neler oluyor' diyorsunuz.. Keyifle okudum. Hiç sıkılmadım. Yazarımızın kalemi daim olsun..
Kitabın yorumunu yapmaktan ziyade sizlere kitapla ilgili hislerimi söylemek istiyorum. Bir heyecanla bekledim kitabın çıkmasını.. Çok sevdiğiniz birinin uzun bir yoldan size gelmesi gibi.. Uzun uzun yollar bayırlar aşılmışlar ve sonunda denizi görmüşüz..
Yazarımızı uzun zamandır tanıyorum :) O kadar ince düşünceli bir insan ki..
Kitaba gelecek olursak, bazen bazı kitapları okuyup anlamak için kaybetmiş olmak gerekir, ya da tabiri caizse eksilmiş.. Sevdiklerinizi, hayallerinizi, umutlarınızı kaybetmiş olmak. Ben kaybettiklerimi buldum. Onlarla sohbet ettim. Ben içimde büyüttüğüm o çocukla konuştum. Düşe kalka büyüyen dizleri elleri kan revan içinde kalan o çocuk. Yinede çocukluğundan bir şey kaybetmemek için çabalayan o çocuk.. Ama her şey geçer bilirsiniz. Her yara kabuk bağlar her düşüşün kalkışı da vardır bilirsiniz.
Üzerini kapattığım her yara ile yüzleştim. Eve hep tek başıma döndüm.
Kaybettiklerimin yasını tuttum o evde. Kaybettiklerimle güçlendim.
Revolver i çok kez kullanmak istedim. O çok sevdiğim insanların bana uzattığı.. Ölmek bu kadar kolay olmamalı demişti gregor. Doğru dedim. Bu kadar kolay mı ölmek..
Bir uçurum kenarında oturdum ağladım bir otogarda bile ağladım, evde ağladım.. Bir gece yarısı saat üçte oturup boşluğa da baktım.
Kitabı okurken de öyle gözlerim dolu dolu okudum :) bana ait bir his var şuan başucumda. Hislerimin somut hali var. Bana ait izler var bu kitapta diyorum baktıkça.
Altı çizili her bir cümle için satırlarca yazabilirim ama benim anlattıklarından ziyade sizin hisleriniz önemli. Okurken hissettiğiniz..
Kitabı kapattığınızda başlıyor hikayeniz. Ya da benim gibi zaten mevcut bir yaranızı seviyorsunuz, anımsıyorsunuz, sohbet ediyorsunuz..
Kitabın bendeki yerini anlatmak istiyorum aslında kitap hakkında hislerimden bahsetmek.
Sabahattin Ali nin en sevdiğim kitabıdır. O kadar güzel alıntılar yaptım ki okudukça anılarımdan biri ile bir sokakta karşılaşmış gibiyim. Ellerim kitaba ne zaman gitse geçmişi anımsıyorum. Kitabı korumak saklamak istiyorum.
Yusuf un yaşadıkları, içinden kopanlar, hissettikleri.. Her birini hissediyorum. Bana kalırsa böyle olmasını ne o ne de sevdiği haketti. Ama bazen biz istemesek ya da hak etmesek bile karşı gelemeyeceğimiz şeyler var. Hayat, kader.. Buna ne derseniz.
(spoiler)
İstedim ki yusuf sevdiğini alsın gitsin. İstedim ki aşsınlar her şeyi başlasınlar en baştan. Olmadı.
Kübrayı çok bekledim. Gelmedi. Hiç beklemediğim gibi oldu ama sanki bitmesi gerektiği gibi bitti.
(genel bakış)
Çok hızlı okuyup bitirdim iki saatimi aldı nerdeyse. Etkisi de kitabı her görmem de tazelenir ama elbette bu kişiden kişiye değişir. Sadece kürk mantolu madonna ile sevmeyin Sabahattin Ali'yi. Yusuf u okuyun onu anlayın.
Her bir eseri çok özel ve güzel. Akıcı sade bir dili var.
