“Okumamış adamın mantıktan da öte gururlu ve sağlam yürüyüşünü hızla seyrediyordum. Bizim fethetmek için yıllarca büyük yorgunluklar harcadığımız manevi doruklara, o yaratıcı birkaç sözle ulaşıyordu ve biz diyorduk ki: “Zorba büyük ruhtur.” ya da onları aşınca biz o zaman şöyle diyorduk: “O delidir.”
İşte böyle. Biri okuyarak hayatın anlamlarını idrak etmeye çalışan, soran; diğeri bizzat hayatın içinden geçerek, zaten akıllardaki sorulara hep bir cevabı olan, insan sarrafı, yaşayarak öğrenen, gezgin ruhlu bir adam.
Biri kitaplara aşık, biri kadınlara…
Bunları diğer incelemelerde okursunuz ancak benim eklemem gereken bir şey var: Nikos Kazancakis’in doğaya olan aşkı!
Bu öyle bir aşk ki şöyle bahsediyor kendinden:
“Bu deniz kıyısında iyiyim, beni rahat rahat alıyor burası; hiçbir şeyde eksik değil ama şu istek beni yiyor: Ölmeden önce, elimden geldiği kadar çok toprak ve deniz görmek.”
Sadece görmek de yetmiyor kendisine. Bir manzarada aldığı hazzı anlatırken şöyle ekliyor:
“Bu ıssız deniz kıyısına veda etmek, onu kafama işlemek, kaçarken yanımda götürmek için kıyıdan kıyıdan gidiyordum.”
Bu satırlarda kendimi buldum. Manzarayı izlerken telefonuma değil de zihnime kaydetmeye çalışan kendimi…
Bunlarla da yetinmiyor bizim de o hazzı alabilmemiz için formülü veriyor yazarımız:
“Mutluluğun, basit ve açık bir şey olup bir bardak şarap, bir kestane, kendi halinde bir mangalcık ve denizin uğultusundan başka bir şey olmadığına aklım yattı. Yalnız bütün bunların mutluluk olduğunu insanın anlayabilmesi için basit ve açık bir kalbe sahip olması gerekiyordu.”
Yaşamayı çok iyi bilen bence sırrı çözmüş bir adam Nikos Kazancakis. Yine de sormaya devam ediyor tabii:
“Bütün bedenimi, tepeden tırnağa hazza bırakmaktaydım. Yalnız ara sıra çevremdeki dünya mucizesine, içimdeki
Gösterişli bir apartmanın kapıcılığını yapan, bunca yıl görünmez olma peşinde koşan, yalnız; ancak kendi küçük dünyasında kitapları sayesinde birçok hayat barındıran oldukça entelektüel bir kadın...
Yaşıtlarından oldukça zeki, idrak gücü yüksek, hayata farklı noktalardan bakabilen, gördüklerini üstün bir şekilde yorumlayabilen, sorgulayan, derin düşüncelere sahip on iki yaşında intihar etmeyi planlayan bir kız çocuğu.
Sorguluyor... Bu dünyada yaşama zahmetine değen ne var?
Hayata bakışlarıyla, kaderi sorgulamalarıyla, empati güçleriyle, başkalarının acılarını en derinde hissedebilen, çevresindekilerden farklı ama aynı duygulara sahip bu iki insan bunca yıl neredeyse her gün birbirlerini görüyor ancak tanışma fırsatları olmuyor.
Tıpkı hayatımız gibi değil mi? Kim bilir belki de iki sokak aşağımızda yaşayan benzer kederlere sahip, duygularımızı benzer cümlelerle ifade ettiğimiz, yakın hissettiğimiz nice insan vardır.
Neyse ki kahramanımız; düşenceli, ince fikirli bir Japon beyefendisi yıllarca aynı apartmanda yaşayan ama birbirlerini tanımayan bu iki aydın insanı yakınlaştıracaktır.
Huzur, dinginlik, dostluk...
Daha ilk sayfalarında çevremdekilere tavsiye etmeden duramadım.
Öyle bir solukta okunacak elinizden bırakamayacağınız ancak oldukça dikkatli okunması gereken bir kitap. Zira okuduktan sonra durup düşündürecek muazzam cümlelerle dolu büyülü bir anlatıma sahip.
Entelektüel, tutkulu, arzu dolu...
Gösterişten uzak ama sanatsal ihtişama sahip.
Her kitapta hayattan bir şey bulunur, bu kitapta hayatı bulacaksınız.
