Ölüm mutlu bir son olamazdı. Kimse için. Ama yine de insanlar, kendilerini kandırmak için ... mutlu sonlar uydurabiliyorlardı. Oysa hayat , her bölümde her bölümde ayrı bir hikayenin döndüğü neşeli bir dizi değil, sonunda herkesin öldüğü ve katılın bulunamadığı sıkıcı bir filmdi...
Sayfa 354
Reklam
Silah seslerinin yanında okyanusun ihtişamı sönük kalırdı tabii ki!..
Sayfa 349
"Bildiğim tek şey, hiçbir şey bilmediğimdir." Yanılıyor... İnsan, hiçbir şeyi değil, her şeyi bildiği için mutsuz.
Sayfa 347
Öncelikle karamsarlık ve umutsuzluğun simgesiydi siyah... Sonra geceye karışmanın ve şiddetin rengiydi.
Sayfa 342
Kim kimi duymuştu ki zaten, bugüne kadar? Kim kimin çığlığına koşmuştu ki? Komşularının hıçkırıklarını duymazdan gelen insanların kaderinde sessizce ağlamak vardı. Dünyada yardım istenecek kimse yoktu. Hiçbir zaman da olmamıştı.
Sayfa 345