Günümüz aileleri sorunsuz çocuk istiyor. Garip ama 3-5 yaşındayken evin kurallarına uymadığı için suçlanan çocuk,koltukta hareketsizce oturmaya zorlanıyor. Büyüklerin sözünü dinleyenlerde,”aferin,maşallah,ne kadar akıllı çocuk”diye,yaşıtlarına örnek gösteriliyor.Bu tarz”zoraki”davranışlara sürüklenen çocuk,belki anne-babanın rahat bir gün geçirmesini sağlıyor,ama çocuğun sosyal gelişim süreci düşünüldüğünde hiç de doğru davranılmıyor.
Çocuk için ev ortamı,tiyatroların prova dönemidir.Bir tiyatro sanatçısı oynayacağı oyunun provalarını gözlerden uzak,ama mesleğinde usta birilerinin huzurunda gerçekleştirir.Çocuk da sosyal hayata ait kuralları aile içinde,anne-babanın yanında prova yaparak gündelikleri yaşamda nasıl kullanacağını öğrenir.Aile içinde sorunlarla karşılaşan çocuğun deneme yanılma yoluyla sorunları çözmeye gayret sarf etmesine müsaade edilmelidir. Problemleri yanlış yoldan çözmeye çalışsa da buna izin verilmelidir.
Çocuğun çözüm için çaba göstermesi oldukça önemli ve değerlidir.
Örneğin birçok çocuk,sorun çözmenin en kolay yolu olarak ağlamayı seçer. O halde bırakın çocuk ağlayarak sorun çözme provası yapsın ve problemlerini böyle çözemeyeceğini görsün. Ama ağlayan çocuğu asla sindirmeyin. Bu şekilde çözüme ulaşamayan çocuk,istediğini elde edebilmek için,(belki de) sorun çözmenin ikinci yöntemi olarak evde terör estirmeyi seçer.Bırakın bunu yapsın. Öfkesini kullanma becerisini geliştirsin. Zaten aile bu provalar için kurulmuş bir müessese değil mi ?