“Otobüsü kaçırdıysan, belki de bir kazadan kurtuldun. Reddedildiysen, belki de yanlış bir yerden korunmuş oldun. Birisi hayatından çıktıysa, belki de gelecek kişi için yer açtı. Hayat, ilk başta kötü şans gibi görünen şekillerde seni korur.”
Mükemmellik peşinde koşarken hayatın kendisini kaçırıyor olabiliriz. Bu köşe yazısı, kusursuzluk illüzyonunun ardındaki "tatlı yalanı" deşiyor; telefonun çiziklerinden, kahve lekesine kadar hayatın küçük pürüzlerinin aslında bizi tamamladığını hatırlatıyor. Rıza göstermenin pes etmek değil, eksikliklerimizle barışıp o anın samimiyetini kucaklamak olduğunu anlatan sıcak bir davet. Cuma Yeni Birlik Gazetesi ‘mdeki köşeme bekliyorum.