Acaba dostluğu güçlendiren şey insanın zayıflığı ve desteğe olan ihtiyacı mıdır? Dostluk, insanın karşılıklı iyilikler yaparak, başka türlü elde edemeyeceği avantajları elde etmek için mi geliştirilmiştir? Ya da bu çıkar ilişkisi, dostluğun ayrılmaz bir parçasıdır da doğa, kalbi daha asil ve daha cömert bir teşvikle insanı dostlukla meşgul olmaya mı sevk eder?
Sanki gün gelir,insanın gerçekten vakti olabilirmiş gibi,sanki insan,hep hayalini kurduğu bu mutluluk dolu barışa,hayatının son anında kavuşabilecekmiş gibi.