"Biliyor musun, hayat bitti zannedersin, yeniden başlar, bitti zannedersin yeniden bașlar."
Çok güzel değil mi? Benim hayatım defalarca bitti zannettim ve hep yeniden başladı. Bu böyle bir şey.. Bitiş çizgisine geldim geldim derken, yeni bir yol açılıyor, taze bir hayat... Herhâlde, gerçek sona vasıl olduğumuz zaman da orada yeni bir hayata doğuyoruz.
Ünlü İspanyol düşünür Ortega Y. Gasset "bütün yaratıklar içinde, bir iç dünya yaratarak, bu iç dünya ile dış dünyayı ahenk içinde tutmaya çabalayan tek yaratık insandır," der.
Mahcubiyet duygusu sınırlarımızı göstererek alçakgönüllü olmayı öğretirken, utanç duygusu kendi kendimizden nefret etmeye, kendi öz benliğimizden kaçmaya gotürür. Utanc duygusuyla terbiye edilen kimse kendini değersiz bulmayı, insan olarak özünde bir eksiklik olduğunu görmeyi öğrenir.
Mahcubiyet duygusu alçakgönüllü olmayı, kendi gücünüzün sınırlarını bilmeyi, "ayağımızı yorganımıza göre uzatmayı" öğretir. Sağlıklı utanma (mahcubiyet), sınırlarımızı gösterir; birey olarak zayıf yönlerimiz olduğunu gösterir ve böylece hem kendimize hem de başkalarının hatalarına karşı daha hoşgörülü olmamızı sağlar. Sınırlarımızı bildiğimiz için daha dikkatli olur, zaman ve enerjimizi planlamaya yöneliriz.
Çocukların duygularını ve heyecanlarını alay konusu etmek, ciddiye almamak, ya da bu duyguları ifade etmelerine izin vermemek, duygusal kötü davranışa örnektir. Duygularını ifade etme olanağı verilmeyen çocuk yavaș yavaş kendi duygularıyla ilişkisini keser ve yașama sevincini yitirir.