"Hangi giysiyi giyersem giyeyim
Yine de şu yeryüzündeki
Bildik yaşamın acısını duyarım.
Yalnızca eğlenemeyecek kadar yaşlıyım,
Arzusuz da kalamayacak kadar genç!
Bu dünya bana ne verebilir ki!
Vazgeç bu işten! Vazgeç!
Sabahları korku içinde uyanıyorum,
Hızla geçip giden
Ve benim tek bir isteğimi yerine getirmeyen
Minicik bir neşe belirtisini bile
İnatçı bir aksilikle yok eden
Heyecanlı yüreğimin rahatlamasını,
Hayatın bin türlü olayıyla engelleyen günü görünce
Acı dolu yaşlar dökerek ağlamak istiyorum.
Geceleyin, yine kaygı içinde yatıyorum.
Çünkü burada da rahat edemiyorum.
Korku dolu rüyalar beni dehşete düşürüyor.
Yüreğimdeki tanrı, içimde heyecanlar uyandırabiliyor.
Ancak bütün güçlerime egemen olan,
Beni dışarıda hiçbir harekete geçiremiyor.
Bu şekilde yaşamak bana bir yük,
Yaşamdan nefret ediyorum
Ölümü özlüyorum."