Bilge
@hadelbilge
Bir heykel gibi kımıldamadan durdu, suskunluğunu korudu.
Reklam
Marsilya’nın kapı aralığından sızan kavurucu güneşi onları bir ışık seliyle yıkıyordu. Önce etraflarındaki her şeyi unuttular. Engin bir mutluluk onları bu dünyadan yalıtıyordu ve derin bir sevinci ifade ederken âdeta bir kederi dışavuran kesik kesik sözlerle konuşuyorlardı.
Kendini bacağına çarpan bir sandalyeye bıraktı.
"O ölürse ben de ölürüm."
"Peki ya sizi unutursa?"
"Onu her zaman sevecek misiniz?"
"Ölene dek."
Reklam