Hakan Yıldız
@hahan
Kendini yekpare bir kolektivitenin parçası olarak görmek yerine birey olmayı yeğleyen, kalbiyle yaşayanlar zümresinden, barışçıl bir miskin.
Şu anda okuduğu kitaplar
önündeki günleri hatta yılları o çocuğu tekrar görme ve görememe olasılıklarına göre düşünmüş, hayal etmiş. Karar vermiş: Bekleyerek ve acı çekerek yaşayacakmış"
Reklam
Bu dünyada hiç bir zaman ortada, hazır bir bağlantı yoktur. Bağlantıları biz kurarız.
Üzerinde kalem koyma oluğu olan masamızı kendimize doğru iyice çekince iki kişilik dünyamız kuruluyor. Oraya öğretmenler giremez, yabancılar giremez. Dersler, sınavlar artık başka bir şey, artık biz başka bir şeyiz.
Birine aşık olunca, ömrün boyunca onu aramışsın da sonunda bulmuşsun gibi, geçmişini tekrar kurgularsın. Basit tesadüfler aşkın ilahi gücünün işareti olur çıkar.
Kalemi eline alıp iki insanı birbirine götüren yolu bulmaya çalışan biri, tek bir çizgi çizmeyi beklerken karalamayı andıran bir resim çizer. İki insanı birbirine götüren sayısız yol vardır.
Reklam