O kadar kötü hissediyorum ki… Sanki ne taşıdığım bedene sığabiliyorum ne de beni taşıyan bu dünyaya Kafamın içindeki sesle iletişim kurmakta zorlandığım kadar ona yakınım; ondan kaçmak istediğim kadar onunla yaşamaya mecburum Kendimin dostu olduğum kadar düşmanıyım da Hayata umutla baktığım kadar umutsuzluğun esiriyim Bir yanım kendime fazlasıyla tanıdık gelirken, diğer yanım bir yabancı gibi duruyor karşımda Kendimi bulduğumu düşündüğüm her anda, aslında bulduğumdan daha fazlasını kaybettiğimi fark ediyorum Belki de en ağır yük, insanın kendini ararken kendinden uzaklaşmasıdır Ve ben, uzun zamandır kendi içimde kaybolmuş bir yolcu gibi, nereye ait olduğumu bilmeden yürümeye devam ediyorum Attığım her adım beni benliğimden biraz daha uzaklaştırıyor Aynada gördüğüm kişi kadar gözlerimin ardındaki yorgunluğu, kırgınlığı ve sessizliği tanımakta zorlanıyorum Ne geçmişe dönebilecek kadar güçlüyüm ne de geleceğe bakabilecek kadar umutlu İçimde eksik kalan bir şeyler var sanki; adını koyamadığım, tarif edemediğim bir boşluk Ne kadar doldurmaya çalışsam da her geçen gün biraz daha büyüyen boşluk
…
Reklam
Uzaklaşıyorum zamandan, mutluluktan ve en çok kendimden.
Kayboluyorum gözlerden, satırlardan ve en çok hayattan.
Vehmimdeki yorgunluk neden sarar bedenimi?
Yoksa saran kefen midir yaşayan bedenimi?
Hakan
, bir kitap okuduPuan vermedi·192 syf.·
10 günde okudu
·Okunma: 17 Ocak 2026 22:37
·2026 5. kitabı
“Tenhâlık, insanın kendine en geç affedildiği yerdir; uzlet bir sığınak değil, içten içe çöken bir mahkûmiyettir. Sükût merhem olmaz her yaraya, bâzen yaranın sesini büyütür. İnsan yalnız kaldıkça arınmaz; kimi vakit, kendinden dahi sürgün olur.”
Hakan
, bir kitap okuduPuan vermedi·336 syf.·
17 günde okudu
·Okunma: 12 Ocak 2026 15:59
·2026 4. kitabı
Reklam