Bir kimsenin, başka bir kimseyi ayıplayıp hor görmesi ve bunu da âleme fâşetmesi, hâl cihetiyle: "Yâ Rabbi, benim ayıbımı da sen fâşeyle!" diye talepte bulunması demektir. Hayır hakkında da bu budur. Bir kimse iyilikte bulunduğu zaman da aynı hâl dili duâsını etmiş olur.
Resûlullah Efendimiz: Halka, akıllarının yettiği dereceden söyleyiniz, kendi aklınızın yettiği mertebede değil.. Buyuruyor. Çünkü herkes aynı istîdat ve kâbiliyete hâiz değildir.
"Allah kullarına o kadar çok suâl sormaz. İki şey sorar: Ben seninle idim, ya sen kiminle idin?" İş, seninle olana senin de beraber olmandadır. Fakat bu da lâfla mümkün değil.
Hazreti Ali: Herkes sonundan korkar, ben ise evvelimden korkarım buyurur. Çünkü balık baştan kokar. Âhir, evvelin; evvel ise âhirin aynıdır, aradaki mesâfe îtibarîdir.