Halis Yıldız
@halisy
Lisans
İstanbul
Isparta
94 okur puanı
Eylül 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
William Jason Goodberry her günü diğerine benzeyen hayatını rutinde yaşayan bir İngiliz aristokratıdır.Bir gün gazete okurken gördüğü bir ilan bütün hayatını değiştirecektir.İlanda Avrupa birliği komisyonunun İstanbul’da bir kaldırım inşaatı projesinde uzman proje raportörü olarak görevlendirilmek üzere kaldırım mühendisi aradığı yazmaktadır.
Hiç ummadığı anda karşısına çıkan bu fırsat William’ı çok heyecanlandırır.Bunun çocukluğundan beri dedesinden dinlediği büyülü istanbulu görmek için güzel bir fırsat olduğunu düşünür ve başvurusu kabul edilen William istanbula gelir.
İstanbul’da kendisini sonradan görme zengin beton basri,onun şoförü seyfi,marketçi yaşal ve kızı Pakize seyyah tom baba ve beyaz eşekli nurani adam beklemektedir.
William ise müthiş bir mesleki disiplin ve iflah olmayacak bir iyimserlikle bütün bunlara alışmaya anlamaya ve dayanmaya çalışacaktır.
Bu kitap bir dönüşüm hikayesi aslında William’ın iyimserliliğin mesleki disiplininin sistem karşında veli’ye dönüşümünün hikayesi.
William pek göremiyeceğimiz ama az çok tahmin edebileceğimiz biri ama beton basri ve diğerlerini çok iyi tanıyoruz.
Müstakbel veli’nin eğlenceli trajikomik hikayesi bir solukta okunacak kitaplardan.
“Hepimiz hüzün cemaatinin mensuplarıyız” Ah Neden Öldünüz” isimli deneme de yazarınHaydar Ergülen’den alıntıladığı bu cümle kitabın neredeyse heryerine sinmiş.
Ve nedendir bilmiyorum kitapta hangi denemeyi okusam kafamda hep aynı cümle dönüp duruyor: “Hepimiz hüzün cemaatininmensuplarıyız”.
İsmiyle müsemma bir kitap yitik hüzün; kimi zaman geniş çocukluk yıllarına dair bir hüzün kimi zaman roman yazarları ve şairlere dair,kimi zaman da yazıya, dergiciliğe dair bir hüzün…
Ama bu hüzün kuru melankolik kof bir hüzün değil tabiri caizse “afili” bir hüzün.
Postmodern dünyanın sunduğu başarı,huzur, mutluluk odaklı insan prototipinde yeri yok bu hüznün ne yazık ki !
İnsanlar hüzün değince ürküyorlar adeta artık ama o hüzün ki insana mayasını hatırlatıyor ve “sen insansın unutma” diyor.
Yani aslında başarı ve mutluluk kadar hüzünde insanoğlun için.
Unutmaya yüz tuttuğumuz hüznü hatırlattığı için “yitik hüzün” ü önemsiyorum.
Ayrıca yazarın kısa özgeçmişindeki “yazı hayatı boyunca deneme türüne sadık kaldı” cümlesini de önemsiyorum ; zira sadakat yazarın her cümlesine sinmiş.Çok akıcı ve duru bir dil kullanan yazar kelimeleri yormadan yazdığı türü sevdirip diğer kitaplar için kapı aralıyor.
Haydar Ergülen’le başladık Hilmi Yavuz’la bitirelim yazıyı:“hüzün ki en çok yakışandır bize
belki de en çok anladığımız”…
Yekta Kopan'ı kent insanın çeşitli ruh hallerini çok duru bir şekilde aktardığı öykülerinden tanıyorum.Bu okuduğum son kitabı.Yekta kopan klasik öykü formunu yer yer diğer kitaplarında da değiştirmişti fakat bu kitabı derdimizi uzun cümlelerle anlatmak kolaydır zor olan kısa ve öz olarak anlatmaktır mottosuyla çıkmış.Kopanın öykülerinde ki cümlelerinin nicelik olarak düşmesi nitelik olarak düşmesine sebep olmamış kesinlikle.
