sedâ
@hamnebinti
Çocuklar, gelişimsel deneyimlerine travmanın sert gerçekliğiyle yüzleşerek geri dönemezler. Saygınlıklarının, güçlerinin, kontrol hislerinin ve iyi olma hallerinin ellerinden çalınmasına sebep olan bu travmadır. Hatta, eğer acı verici anıları anımsarlarsa, duyguları bilinçlerinin kaldıramayacağı kadar yükselebilir. Oyun, çocukların iletişim kurma dilidir; dolayısıyla çocuklar acılarıyla yüzleşeceği zaman bunu oyun üzerinden deneyimsel olarak yapmalıdır.
Maalesef fiziksel, zihinsel veya cinsel istismar ya da boşanma veya ölüm sebebiyle yaşanan travmalar - hatta her türlü travma - söz konusu olduğunda birçok çocuk çocukluğunda bu tür oyun oynama fırsatını kaybeder. İçinde bulundukları gelişim seviyesine faydası olacak türde oyun deneyimlemek yerine zamanlarının ve duygusal enerjilerinin çoğunu kendilerini korumaya ve travmaya harcarlar. Buna ek olarak, çocuğun duygusal hafızası, travmatik olayın yaşandığı gelişim seviyesinde kalır ve herhangi bir müdahale olmazsa bu şekilde devam eder. Gelişim bundan sonra kendi içinde emniyet, rahatlık, korunma vs. yerine travmatik olaylarla ilişkilendirilir. Bu durum çocuğun her yeni gelişim aşamasında zorlanmasına sebep olacaktır.
