İnsan mutlu olunca zaman nasıl da çabuk geçiyordu, pazar akşamı okulun kapısına dönünce bunu düşündü Mehmet.
İnsanın sınırlarını tanımasına yardımcı olan, neler yapabileceğine hayret edeceği bu üç ayı ömrü boyunca unutamayacaktı.
Hangi ressamı vurur bilmem, endamın
Sarar da benliğimi
Ben beni tanımam kaldırımlarda
Kafeslere yutan kafese doğru
Alaca bir at koşar içimde
Zamansız, mekânsız nefese doğru.
Nurullah Genç