Atlar harekete geçti, araba yoluna devam etti. İnsanın mutlulukla yaşamış olduğu karaya limandan ayrılan bir gemiden bir kez daha bakması gibi arkasından baktım.
Ayşe’de artık korku değil, iç acısı vardı. Neredeyse gözlerinden yaşlar boşanacaktı. Gözleri tekrar Şeref,in resmine değdi. Resmin gözleri nemli gibiydi.
Bu gözler Ayşe’ye, hafifçe gülümsüyor ve her şeyini kaybetmiş insanların kederiyle başını sallıyor gibi geldi.