Han TAŞGIN
@han_tasgin
Yalana dolanmış yığınlar içinde izimi arıyor ve en azından sahicidir diyerek yalnızlığıma sığınıyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Ben Senden SonraŞiir
Ben senden sonra,
gökyüzüne bakmayı bıraktım.
Bulutlar bile hatırlatıyor seni
bir zamanlar omzuma başını koyuşunu…
şimdi rüzgar, hep aynı yerden üşütüyor.
Aynalara küstüm ben,
yüzümdeki çizgiler değil de
gözlerimdeki boşluk ağlatıyor insanı.
Gülümsemek ayıp gibi artık,
çünkü sen yoksun gülmelerimde.
Biri seslense, dönmem.
Çünkü sen değilsin.
Kimse sen gibi bakamaz,
kimse seni susarken bile bu kadar anlatamaz.
Ben senden sonra,
hiçbir şey olamadım.
Bir zamanlar senin gözünde “her şey”dim ya,
şimdi kendime bile yetememekteyim.
Senden sonra…
hiçbir şiir tamamlanmadı.
Her mısrada sen eksiksin.
Her nefeste…
bir ömürlük eksik.
Senden Sonra KimseŞiir
Senden sonra kimse
adımı içten söylemedi.
Her hecede eksildim biraz,
sanki sesinle doğmuştum da
gidişinle dilsiz kaldım…
Bak,
bir yudum gecedeyim yine.
Zamanın dudakları çatlamış,
bana suskunluğu içiriyor
senin yokluğunun kadehinden.
Bir fotoğraf var elimde,
gözlerin orada hâlâ beni sevebiliyor.
Ama bilirim,
zaman öyle bir rüzgâr ki
gözleri bile unutur insanın.
Ben seni unutmadım.
Unutamadım.
Çünkü bazı acılar
sadece yaşanmak için değil,
taşınmak içindir.
Ve ben seni,
mezar gibi taşıdım içimde.
Bir gülüşün vardı
içime güneş gibi vururdu.
Şimdi
soğuk bir kış gibi
her anı donmuş senden sonra…
Reklam