insanın ölmeden önce hayatındaki anıların bir film şeridi gibi gözlerinin önünden hızla geçtiğini duymuştum. benim film şeridimde, çocuk gibi birine sarılıp ağladığım anlar pasparlak görünürdü muhtemelen. hep başkalarından teselli bekleyen ben, bir gün acaba kırılgan bir ruhu kucaklayacak sıcak bir sığınak olabilecek miydim?