Hndn
@handanc
Lâleli'den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız.
Şu anda okuduğu kitap
Çok sevdiğim Doğan Cüceloğlu'nun kitabını okurken sinirleneceğimi hiç düşünmemiştim. Evet ben Saniye hanımın hayatını okurken bu duyguya kapıldım. Soru-cevap şeklinde ilerleyen kitapta Doğan hoca soruyor Saniye hanım cevaplıyor. Saniye hanım dönemine göre iyi aile şartlarına sahip farkındalık sahibi bir kadın. " "İstemediği" bir evlilik yapıyor ve hayatının bundan sonrası tamamen "isteyerek" katlandığı şeylerle devam ediyor. İlgisiz, kötü alışkanlıklara sahip, sürekli psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kaldığı ,tek bir gün dahi mutlu olmadığı adamla bir ömür geciriyor. Ve bunu tamamen isteyerek yapıyor. Üstelik çocuklar dünyaya getiriyor. Ve yaşadıklarını şiirlere döküyor ama bana hiç samimi gelmedi diyebilirim. Bunun adı direniş değil tamamen inatla kabullenmek. Ailesi her kararını destekliyorken ve dünyaya çocuklar getirmeden onlara da bu kötü hayatı yaşatmadan çıkış yolları bulunuyorken kendince durumu katlanır hale getirip dramatize etmiş. Şiirleriyle romantize hale getirmiş. Ben kitabı okurken bunun kat kat fazlasına maruz kalan ve kurtulmaya fırsat ve imkân bulamayan kadınlar için öfkelendim, üzüldüm. Şiddetin derecesi kıyaslanmamalı fakat fırsatlarla dolu çıkış yolları varken bile isteye katlanmak akıl alır gibi değil... Şiddete uğrayan kadın, erkek, çocuk, hayvan farketmeksizin.
Uzun zaman sonra tanıdık kahramanlar ile karşılaşmak keyifli olsa da malesef beklentimi karşılayan bir Baskomser Nevzat macerası değildi. Olaylar o kadar tekrar tekrar anlatılmıştı ve bir sonuca bağlanamıyordu ki bu tekrarlar olmasa yüz sayfayı geçmezdi diyebilirim. Bu durum okurken oldukça sıktı. Aksiyonu düşük bir polisiyeydi. Ahmet Ümit severim fakat sevgili yazarımız her güzel şeyin bir sonu olduğunu unutmadan Baskomser Nevzat serüvenini de daha fazla uzatmadan tadında bırakmalı bence.
