Hndn
@handanc
Lâleli'den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız.
İÜ
309 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Livaneliyi lise yıllarımdan beri okumuşumdur ve çıkan her kitabını almaya çalışmış ve bunun artık bir alışkanlığa dönüştüğünü farkettim diyebilirim. Yıllar geçtikçe ilk etkisini yitirmesine rağmen tüm sosyal ve siyasal etiketlerden bağımsız düşünerek sevdiğim bir yazar olarak okumaya devam ettiğimi söyleyebilirim.
Bu kitabı da ilk baskı almak istedim ve merakla başladım. Fakat şimdiye kadar okuduğum en başarısız kitabı diyebilirim. Resmen hayal kırıklığı. Sanki kitap için hazırladığı notları alelade bölümler halinde yayımlamış ve roman oluşturmuş gibi. Edebi anlamda zayıf ve kurgusal olarak tatmin edici değil. Olay örgüsü yok gibi. Zaman atlamaları ve kopukluklarla dolu. Her anlamda eski klasik Livaneli kitaplarından çok uzak ve zayıf bir roman maalesef.
Reklam
Kitabın kurgusunu oluşturan konu, "Kriyojenik beden dondurma veya "Cryonics" olarak adlandırılan, insan bedenlerini gelecekte bir gün yeniden canlandırmak umuduyla aşırı düşük sıcaklıklarda koruma uygulamasıdır. Cronics ardındaki fikir, günümüzde tedavisi olmayan bir hastalıktan mustarip olan veya ölen kişilerin "dondurulması" ve gelecekte, bu hastalıklara tedavi bulunduğunda kişilerin yeniden "canlandırılmasıdır". (Alıntı)
Günümüzde de uygulanmış ve sonuçları beklenen bu uygulama kurguyla birleşince daha anlaşılır hâlde kafamda canlandı diyebilirim. Serkan hocanın mesleği gereği ve Mater serisinde olduğu gibi bolca biyolojik terim ve açıklamalarla karşılaşmam kaçınılmazdı. Ölüm konusu ve bedenimizin öldükten sonraki biyolojik yolculuğunu okumak farklı ve merak uyandırıcıydı. Konu güzel fakat Pia Mater kadar heyecanlı kurgulanmamıştı ve yine seri kitap olacağından fazla uzatılan gereksiz detaylandırılan bölümler sıkıcıydı. Özellikle yazarın bilinçli olarak mı yaptığından emin olmadığım ve hoşlanmadığım bir özellik yine cevaplanmamış sorular bırakması oldu. Mater serisinde de ileride açığa çıkması beklenen bir sürü şey askıda kalmıştı ve öylece bitmişti. Üstelik hayal gücüne bırakılmayacak ve zihnimizde tamamlanmayacak eksikliklerdi. Bu da okuyucu için can sıkıcı olabiliyor maalesef. Yine de devam kitabını okumak için engel değil.
Farklı tür okumak ve okurken öğrenmek isteyenler için Biomortem öncesi ilk Pia Mater serisini tavsiye ederim.
Çok sevdiğim Doğan Cüceloğlu'nun kitabını okurken sinirleneceğimi hiç düşünmemiştim. Evet ben Saniye hanımın hayatını okurken bu duyguya kapıldım. Soru-cevap şeklinde ilerleyen kitapta Doğan hoca soruyor Saniye hanım cevaplıyor. Saniye hanım dönemine göre iyi aile şartlarına sahip farkındalık sahibi bir kadın. " "İstemediği" bir evlilik yapıyor ve hayatının bundan sonrası tamamen "isteyerek" katlandığı şeylerle devam ediyor. İlgisiz, kötü alışkanlıklara sahip, sürekli psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kaldığı ,tek bir gün dahi mutlu olmadığı adamla bir ömür geciriyor. Ve bunu tamamen isteyerek yapıyor. Üstelik çocuklar dünyaya getiriyor. Ve yaşadıklarını şiirlere döküyor ama bana hiç samimi gelmedi diyebilirim. Bunun adı direniş değil tamamen inatla kabullenmek. Ailesi her kararını destekliyorken ve dünyaya çocuklar getirmeden onlara da bu kötü hayatı yaşatmadan çıkış yolları bulunuyorken kendince durumu katlanır hale getirip dramatize etmiş. Şiirleriyle romantize hale getirmiş. Ben kitabı okurken bunun kat kat fazlasına maruz kalan ve kurtulmaya fırsat ve imkân bulamayan kadınlar için öfkelendim, üzüldüm. Şiddetin derecesi kıyaslanmamalı fakat fırsatlarla dolu çıkış yolları varken bile isteye katlanmak akıl alır gibi değil... Şiddete uğrayan kadın, erkek, çocuk, hayvan farketmeksizin.
Uzun zaman sonra tanıdık kahramanlar ile karşılaşmak keyifli olsa da malesef beklentimi karşılayan bir Baskomser Nevzat macerası değildi. Olaylar o kadar tekrar tekrar anlatılmıştı ve bir sonuca bağlanamıyordu ki bu tekrarlar olmasa yüz sayfayı geçmezdi diyebilirim. Bu durum okurken oldukça sıktı. Aksiyonu düşük bir polisiyeydi. Ahmet Ümit severim fakat sevgili yazarımız her güzel şeyin bir sonu olduğunu unutmadan Baskomser Nevzat serüvenini de daha fazla uzatmadan tadında bırakmalı bence.
Hakan Günday kendi tarzında başarılı bulduğum bir yazar olmuştur fakat bu kitap ile maalesef beklentimin çok altında kaldı. Değindiği konular mülteci kampları, politik söylemler, çeşitli örgütler ve arka planları, yardım kuruluşları ve dini farklılıklar gibi başlıklar altında toplanabilir bu romanda. Fakat biraz dozu aşmış ve ileriye gitmiş bana göre.
Tartışmaya çok açık söylemlere ihtiyaç duymayacak bir yazarken böyle bir tutumla yazmasını pek de sıcak karşılamadım. "Ermenileri katleden Türkler " ifadesi, yeni bir din açıklamak üzere olan karakterin Kabeyi seçip yok ederek insanların birbirine taptığı bir resim oluşturan kurgu, belirli hassasiyetlere karşı çok da hoş olmayan bir yazım tarzı gibi geldi ve gereksiz olduğunu düşünüyorum. Tabi ki sadece bunlar değil kitapta daha birçok rahatsız edici şeyle karşılaştım ve bunlar tamamen kişisel görüşlerim. Sonuç olarak okuduğum en başarısız Günday kitabıydı.
Reklam