Agladim. Hem de istedigim kadar! Insanin gercek ozgurlugu buydu: istedigi kadar aglayabilmek. Belki bir de istedigi seye aglayabilmek...
Cunku “Aglama!” derdi. “Aglamayacaksin!” Ben de hemen silerdim gozyaslarimi. Galiba bu yuzden, ozgurluk denince aklima hep insanin istedigi kadar aglamasi geliyordu.
Bir insandan bu kadar nefret etmek ve onun tarafindan onemsenmeyi bu kadar istemek, ayni anda nasil mumkun olabiliyordu? Bu iki istek de ayni bedende kendilerine nasil yer bulabiliyordu?
Butun ic karartici kasvetine ragmen buyuk bir merakla okuyordum ki hikaye Gaza’nin anlamsiz maceralarina geldi. Ilk kismi kesinlikle muazzam bir sekilde icine hapsediyor ama ikinci kismi sirf kitabi bitirmek icin okudum.
