Agladim. Hem de istedigim kadar! Insanin gercek ozgurlugu buydu: istedigi kadar aglayabilmek. Belki bir de istedigi seye aglayabilmek...
Reklam
Cunku “Aglama!” derdi. “Aglamayacaksin!” Ben de hemen silerdim gozyaslarimi. Galiba bu yuzden, ozgurluk denince aklima hep insanin istedigi kadar aglamasi geliyordu.
Bir insandan bu kadar nefret etmek ve onun tarafindan onemsenmeyi bu kadar istemek, ayni anda nasil mumkun olabiliyordu? Bu iki istek de ayni bedende kendilerine nasil yer bulabiliyordu?
Zaten aciya ve yalana ne kadar dayanabilecegimi hep merak etmisimdir. Aslinda sadece birkac yil merak ettim cunku bir gece aynaya baktigimda, kipkirmizi gozlerim bana butun dunyayi ve igrencliklerini hazmedebilecegini soylemisti.
"ağladım, çok ağladım. ağlarken sakızım ağzımdan düştü. ben hiç çok ciddi kararlar alamadım, karar alanlara arkadan baktım."
Reklam